Yesterday
หิวหนึ่งในเมืองหนาว เรื่องเล่าจากวันวาน ฮอกไกโด


ร้านราเมง 麺屋 風 เมนยาฟูว  มีลักษณะคล้ายๆ ตู้คอนเทรนเนอร์ตั้งวางอยู่กลางลานหิมะ
 
เช้าตรู่ หิมะตก ถนนขาวโพลน คนไทยจากสยามมุ่งสู่ธารน้ำแร่ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากเมืองซับโปโร บนเกาะฮอกไกโด รถแล่นมาได้ไม่นาน เสียงใครบางคนครางอ่อยๆ บอกว่า “หิว” ซักครู่เสียงครางดังขึ้นเรื่อยๆ จากครางเป็นเครือดังเหมือนเรือชราในคลองบางกอกน้อย จากนั้นเริ่มบ่นเล็กๆ พอให้น่ารักน่าหมั่นไส้ แต่ความจริงก็ดีต่อใจทุกคนนะเพราะผมเริ่มหิวเหมือนกัน


ร้านราเมง 麺屋 風 เมนยาฟูว แคบเล็กแต่รสชาติกว้างใหญ่
 
เดือดร้อนถึง "น้องปิ๊ก" สาวไทยแสนสวยที่ช่วยมาเป็นมัคคุเทศก์ให้เรา เธอบอกว่า “ใจเย็นๆ ค่ะ ข้างหน้า (ทำท่าชี้มือ) ตรงเขต Asubetsu มีร้านราเมงอร่อยอยู่ร้านหนึ่ง”


ร้านราเมง 麺屋 風 เมนยาฟูว
 
ไม่นานเกินรอ รถจอดหน้าร้านราเมง 麺屋 風 เมนยาฟูว เท้ายังไม่เตะพื้นท้องวิ่งแซงเท้าไปอยู่ในร้านแล้ว ชี้ๆ สั่งๆ กินๆ กินจนหมดชามจึงรู้ว่ามันเยี่ยมมาก เยี่ยมในที่นี้ไม่ใช่เพราะหิวอย่างเดียว หากรสชาติราเมงจากเชฟหนุ่มสองนายถือว่ามากฝีมือจริงๆ ร้านเล็ก พื้นที่แคบ แต่แซ่บสุดทรวง สุดยอดครับ
 
หลังจากบันทึกภาพธารน้ำแร่ท่ามกลางหิมะโปรยปรายกายสะท้าน เวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยง คราวนี้เราออกตามหาร้านโซบะร้านหนึ่ง ชื่อ いし豆 ishimame (มีคนบอกว่าร้านนี้อาจถูกหิมะท่วมทับไปแล้ว) หาอยู่พักใหญ่ก็เจอ มันอยู่ไม่ไกลจากภูเขา แต่หายากนิดนึงคือเกือบทุกหลังถูกหิมะปกคลุมจริงๆ มันก็เลยเหมือนกันหมด


ร้านโซบะ いし豆 ishimame (น่าจะเรียกว่าบ้านมากกว่า)
 
ท่ามกลางความเปล่าเปลี่ยว ท่ามกลางหิมะหนานุ่มปกคลุมป่า การได้เข้ามาอยู่ในบ้านไม้ทำให้ร่างกายคลายชา แข้งขาเริ่มอุ่น โซบะร้อนๆ ทำให้ท้องอิ่ม อิ่มด้วยรสชาติหาใช่แค่หิวโหย มากินโซบะที่นี่เหมือนมาแวะบ้านญาติ คุณป้าวัยกลางคนอยู่คนเดียว เธอค่อยๆ ปรุง ค่อยๆ ทำ ทำด้วยความรู้สึกและเชี่ยวชาญ เป็นอีกหนึ่งสุดยอดฝีมือครับ


โซบะร้านโซบะ いし豆 ishimame
 
นั่งกินโซบะริมหน้าต่าง ด้านนอกมีหิมะขาวโพลน บางครามันโปรยปรายลงมากับสายลม ถ้ามาเป็นคู่คงโรแมนติก แต่มาเดี่ยวเล่นเอาเปลี่ยวเหงาได้เหมือนกัน มีแว้ปนึงในอารมณ์นั้นรู้สึกคิดถึงบ้านครับ
 
#Yesterdayเรื่องเล่าจากวันวาน


มุมหนึ่งร้านโซบะ いし豆 ishimame กับอาหารจานโปรด
 
หมายเหตุ
- ร้านราเมง 麺屋 風 เมนยาฟูว ตั้งอยู่ที่เขต Asubetsu (Sapporo)
- ร้านโซบะ いし豆 ishimame ตั้งอยู่ที่ Makkari Village Abuta distirct Hokkaido


น้ำชาร้อนริมหน้าต่างกับแมกกาซีนเล่มหนึ่ง เท่านี้ก็สุขเกินพอ (อ่านไม่ออกหรอก แค่ดูภาพกับการจัดเล่ม (ขณะที่เมืองไทยไม่ใยดีหนังสือแต่ในญี่ปุ่นหนังสือยังมีความสำคัญอยู่)