จอกทรงจำ (เรื่องสั้น สั้นๆ)

พายุทราย พรายทะเล / 04/08/2016 11:31:52




เขานั่งดื่ม เขานั่งดึก เขาเพียรนึกถึงแต่เรื่องเดิมๆ
วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหล้าซ้ำไปซ้ำมา จวบจนร่างพ่ายแพ้ต่อความเพลียจึงฟุบหลับไป

เช้าตรู่ ตื่นก่อนไก่ หลับเป็นแค่เผลอไผลหาใช่นอนอย่างจริงจัง
เขาเป็นอย่างนี้มาสี่ห้าวัน คล้ายคนทิ้งฝันไว้บนตลิ่ง ทิ้งความงามไว้ในฟากฝัน จานสีและพู่กันกระจายอยู่บนพื้น จานสีจานเดิมเพิ่มเติมฝุ่นผงอันเนื่องจากไม่ได้ถูกแตะต้องมาหลายวัน
ภาพบนผนังเรียงราย ภาพใหม่มีโครงร่าง พยายามสร้างแต่มันไม่เสร็จ และดูเหมือนมันไม่มีวันสำเร็จ

เสียงระฆังจากวัดดังก้อง ท้องน้ำสะเทือนเคลื่อนไหว เรือหางยาวที่เคยคุ้นผ่านไป เรือลำใหม่แล่นสวนมา
เขาไม่ได้ยิน เขาไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงความคิดอึกทึกอยู่ในหัวใจ
มันดังเพราะใครคนหนึ่งจากไป มันดังเพราะใครคนนั้นไม่กลับมาอีก อาการกระอักกระอ่วนที่เห็นล้วนมาจากสาเหตุนี้ทั้งสิ้น
บางเวลานึกถึงความตาย  บางผ่อนคลายกลับมีสติ วนเวียนอยู่อย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมา ซ้ำแล้วซ้ำเหล้า

หลายครั้งถามตัวเองว่าความเด็ดเดี่ยว เชื่อมั่น อันเป็นตัวเองหายไปไหน ทำไมหัวใจมันลีบเล็กลงได้เท่านี้
ทำไม ทำไม ทำไม เสียงอึกทึกลั่นร้อง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำมาซ้ำไป ซ้ำแล้วซ้ำเหล้า

เวลาผ่านไป ช้าเชื่อง เรื่องเดิมวนสั้น ซมทราม น่าเบื่อ น่าขยะแขยง
เขาเกลียดตัวเอง เบื่อคนรอบข้าง ชิงชังสายน้ำที่โอบกอดมาทั้งชีวิต ไม่คิดจะทำอะไร เหม่อมองสายน้ำซ้ำไปซ้ำมา ซ้ำแล้วซ้ำเหล้า

ค่ำหนึ่ง ใครบางคนแวะมาทักทายแล้วหายไป อีกค่ำหนึ่งใครอีกคนแวะมาพูดคุยแล้วหายไป
ค่ำนี้มีชายชรามานั่งข้างๆ ชายเฒ่าเฝ้ามองสายน้ำ มองแสงไฟพริบพราวราวพรายผี
ชายเฒ่าไม่พูดอะไร หรือพูดอะไร ทำไมเขาได้ยิน แม้บางเบาเขายังได้ยิน

เขาได้ยินชายเฒ่าถามว่า"จิบอะไร"
"เหล้า" เขาตอบสั้น
"นึกว่าจิบทรงจำ" ผู้เฒ่ากล่าว
เขาหันไปมองด้วยงุนงงสงสัย ถามออกไป "หมายความว่าอะไร"
ผู้เฒ่ายิ้ม ยิ้มให้สายน้ำ น้ำเสียงบางๆ ถางมาเบาๆ "จิบจอกทรงจำไม่ผิดหรอก แต่ถ้าจิบแล้วมันช้ำ ทำให้คิดต่ำ ซ้ำจิต มันจะต่างอะไรจากยาพิษ มันจะต่างอะไรกับดื่มความขื่นขม"
ชายเฒ่าเว้นวรรค เงยหน้ามองเด็กน้อยจูงจักรยานข้ามสะพาน
"จอกใบเดิมมีทรงจำมากมาย เราเลือกได้ว่าจะจิบอะไร อย่าตรมใจในรสเดียว ลองเลือกรสก่อนแล้วค่อยจิบ ลองจิบแล้วค่อยบ้วนทิ้ง ถ้าอร่อยก็กลืน ถ้าฝืนก็อย่า จิบจอกใบเดิมอาจต้องเริ่มต้นใหม่" จบคำ ชายชราลุกขึ้นช้าๆ เดินหายไปในวัด ปล่อยให้เขางมเหงาอยู่ในจอกทรงจำใบนั้น

เขายังถือจอกใบเก่า แบกจอกใบเดิมไว้บนไหล่
จิบใหม่แต่ไร้รส บรรยายไม่ถูกว่าจืดหรือเจ็บกันแน่
..................................

แด่รักรันทดริมคลองบางหลวง

Facebook Leave a Comment