โกดังบังกะโล งานดีไซน์สไตล์ขยะ

พายุทราย พรายทะเล / 31/05/2016 15:19:41

ย่ำค่ำ ถนนลาดพร้าวคลาคล่ำไปด้วยรถราและผู้คน ถัดเข้ามาในซอย 55/2 เพียงร้อยเมตรกับเงียบสงบราวอยู่คนละด้านโลก แสงไฟจากผับเล็กๆ ส่องสว่างพองาม งามพอมองเห็นงานตกแต่งภายใต้แสงสีเหลืองส้ม เมื่อขยับเท้าเข้าใกล้ ไฟสลัวที่เห็นสว่างขึ้นตามลำดับ และเมื่อเพ่งพิศอย่างละเอียดถี่ถ้วนจึงรู้ว่าภายในผับแห่งนี้ซ่อนของดีเอาไว้มากมาย





ของดีดังกล่าวหมายถึงงานตกแต่ง งานประดิษฐ์ งานที่เกิดจากความคิดสร้างสรรค์ ที่สำคัญ งานเหล่านั้นสร้างจากวัสดุเก่าที่ถูกทิ้งไว้ริมถนน หรือถูกค้นมาจากกองขยะ ไม่น่าเชื่อว่ามันกลายมาเป็นข้าวของเครื่องใช้ที่ก่อประโยชน์ได้มากมายถึงเพียงนี้





ที่นี่ถูกเรียกง่ายๆ ตามสไตล์ขยะๆ ว่า “โกดังบังกะโล”  เจ้าของคือคุณพิธีรัฐ  แก้วกำพล (เก่ง) อดีตวิศวกรจากรั้วมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้า (พระนครเหนือ) เป็นผู้ให้นิยามสิ่งที่เขาสร้างขึ้น วันนี้เขานั่งรอเราอยู่ในซอกเศร้าแต่ไม่เหงาแม้แต่น้อย ที่เป็นเช่นนั้นเพราะซอกเก่าๆ ในร้านดูสงบงาม นวลตาด้วยแสงไฟบางเบา ไม่เหงาเพราะเจ้าของเป็นคนอารมณ์ดี เอะอะโวยวายนิดหน่อยตามรูปแบบผู้ชายเปิดเผย เรากล่าวสวัสดีและทักทายถึงสารทุกข์สุขดิบตามสมควรจากนั้นจึงวกเข้าสู่งานประดิษฐ์ที่เขาเรียกว่างาน Junk คุณเก่งเริ่มเล่าเรื่องราวให้ฟังด้วยสำเนียงเสียงดังฟังชัด พร้อมๆ กับปรายตาไปทั่วร้าน คล้ายบังคับให้เรามองตามเพื่อเข้าใจสิ่งที่เขาเล่า





“ที่มาของการเริ่มทำงาน Junk เป็นเพราะว่าในจังหวะชีวิตช่วงหนึ่งได้มีโอกาสได้ทำงานในกองถ่ายอยู่ในฝ่ายศิลป์ เคยเป็น Art director ทำ MV ให้กับ บริษัทแกรมมี่ และกองละครบ้าง ฉะนั้นเวลามีงาน Period set งานย้อนยุคประมาณปี 70-80 จะต้องหาของยุคเก่า ซึ่งถ้าหาซื้อจะมีราคาแพง...
...ตามปกติผมเป็นคนชอบเดินเล่นตามโรงขยะซาเล้ง เพราะได้มาอยู่ใกล้ ๆ กับแหล่งรวมคนที่หาเช้ากินค่ำ คือ โรงขยะแถว ๆ เสือใหญ่ ในโรงขยะหรือครอบครัวซาเล้งจะอยู่กันเป็นชุมชนใหญ่ เป็นแหล่งรวมของเก่ามากมาย ซึ่งจุดประสงค์ของพวกนี้คือทุบทำลายเพื่อนำเหล็ก พลาสติก ทองแดง หรือทุก ๆ อย่างที่สามารถชั่งกิโลขายได้ เช่น ได้ทีวีเก่ามาก วิทยุ ตู้เย็นเก่าเหล่านั้นก็จะทุบทำลายเพื่อเอาสิ่งที่ชั่งไปขาย ผมจะเข้าไปขอซื้อในราคาที่ชั่งกิโล ก็จะได้ TV วิทยุ โคมไฟ แม้แต่เฟอร์นิเจอร์สวย ๆ ในราคาที่ถูก เพื่อนำไปเข้าฉาก MV ที่เราต้องการ Set...
...เมื่อเวลาผ่านไป หลายคนรู้จักแหล่งซาเล้งมากขึ้น มาตามหาของในดงซาเล้งมากขึ้น ทำให้พวกขายของเก่ารู้ความต้องการและมีการแก่งแย่งของกัน เพราะตลาดของเก่าเริ่มมีคนสนใจเป็นที่แพร่หลายมากขึ้น อย่างเช่น ตลาดรัชดาไนท์ ตลาดรถไฟ ตลาดยิปซี เริ่มมีพ่อค้ามากมายเข้ามาจับจองของจากชุมชนซาเล้ง มาแย่งกันเฝ้าของเพื่อจะได้ของสวย ๆ กัน...
...หลังจากผมเลิกทำงานในวงการ ผมก็หันมาเปิดร้านข้าวร้านเหล้า ชื่อบังกะโล และกลายมาเป็นโกดังบังกะโลในภายหลัง ผมนำของที่ผมเก็บไว้ พวกของเข้าฉากที่มีอยู่มาใช้ เช่น TV พัดลม ตู้เย็น โคมไฟ เฟอร์นิเจอร์เก่า ฯลฯ เป็นงานเชิง retro นำมาจัดวาง บางจุดอาจเกิดจากความไม่ตั้งใจแต่ออกมาดูสวยงามแบบรก ๆ ผมเรียกมันว่า ทฤษฎีของความไม่มีระเบียบ จึงเริ่มมีคนบอกให้ผมไปแต่งร้านให้เค้าบ้าง เอาแนวแบบนี้นะ ซึ่งผมจะรับไปแต่งร้านให้กับคนที่รู้จักและเข้าใจในแนวของผม... 
...แม้ผมเริ่มเบื่อการไปแย่งของเก่าในแหล่งซาเล้ง แต่ยังชอบเข้าไปหาของ ไปเดินเล่นในโรงขยะอยู่เป็นประจำเหมือนเดิม หลัง ๆ ผมไปหาของเหลือใช้นำมาดัดแปลง จึงเริ่มเกิดงาน Junk Design ขึ้นมา ผมเห็นอะไรที่มีรูปร่างสวย ๆ ก็มานั่งนึกว่าทำอะไรดี อย่างเช่น ผมเห็นเค้าแกะเครื่องปั่นผ้าที่อยู่ในถังซักผ้า เป็นทรงกลมเหล็กชุบอย่างดี มีรูรอบ ๆ ก็เลยนำมาลองใส่ไฟแขวน เอ๊ะ ดูสวยดี เลยนำมาเป็นของแต่งร้านให้ลูกค้า หลัง ๆ เริ่มมีคนทำกันเยอะ ผมเลยนำมาทำเก้าอี้ใส่หลอดไฟ  แต่เก้าอี้ตัวนี้มันเท่ตรงนั่งแล้วไฟติด ลุกแล้วไฟดับ เอาฝาท่อน้ำมาทำเป็นโคมไฟฟรุ้งฟริ้ง เอาไมโครเวฟที่พังแล้วมาทำเป็นตู้ไปรษณีย์หน้าบ้าน เอาแกนพัดลมมาทำเป็นหอเอนปิซ่า นำที่อบผมรุ่นเก่ามาทำลำโพง เอาฝาตู้เย็นมาทำโต๊ะ และยังมีงานที่ ออกแบบไว้อีก 30 กว่าชิ้น เป็นงานที่คิดแล้วทำด้วยความสนุก เมื่อทำออกมาแล้วใช้งานได้จริง”





เรื่องเล่าจบลงด้วยความรวดเร็ว แต่งานดีไซน์ยังดำเนินต่อ ล่าสุดมีรายการทีวีติดต่อเข้ามา ให้เขาไปเป็นผู้ดำเนินรายการโดยมุ่งเน้นงานที่ทำด้วยตัวเอง หรือที่เรียกกันว่า D.I.Y. เน้นงานดีไซน์สไตล์ Jung ที่เขาถนัด ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนการพูดคุยถึงรายละเอียดต่างๆ ถ้าตกลงกันได้คนไทยจะได้รับชมรายการที่มีประโยชน์ อีกรายการหนึ่ง

ก่อนจากลาเขาบอกให้เราลองเดินดูรอบๆ ร้าน จะเข้าใจว่างาน Jung ที่ผ่านความคิดสร้างสรรค์นั้นสนุกอย่างไร

ทีวีเก่าเก็บจัดวางรูปนักดนตรีแทนภาพเคลื่อนไหวแล้วใช้ไฟสาดส่องมาจากด้านหลัง ดูเหมือนเปิดทีวีอยู่จริงๆ

โคมไฟหุ่นเน่าแต่คลุกเคล้าความเป็นอาร์ตได้ลงตัว เขาจับมันแขวนไว้บนฝ้าเพดาน ดูไกลๆ เหมือนมันเหาะได้

รั้วร้านมาจากรั้วหลายชนิดพอนำมาผสมผสานกลับอยู่กันได้อย่างแยบยล ไม่รู้สึกแปลกแยกเลยแม้แต่น้อย

โคมไฟแตกเขายังนำมาใช้ กลายเป็นสิ่งที่น่ามองเพราะรอยแตกของโคมแก้วมีลีลาเฉพาะตัว





แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นงานที่เขาออกแบบอาจไม่ถูกจริตใครบางคน หรืออาจถูกใจใครอีกหลายคน นั่นไม่ใช่ประเด็นปัญหาเพราะงานศิลปะของเขาไม่ได้ทำออกมาเพื่อให้ทุกคนชื่นชอบ หากทำเพื่อให้คนชื่นชม ชมแล้วชอบหรือไม่นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ส่วนสิ่งที่เราชอบและถูกใจไม่ใช่แค่งาน JUNK ที่ปรากฏกายภายในร้าน หากมันเป็นคำพูดประโยคหนึ่งซึ่งซึ้งใจ เขาบอกว่า “มีคนล้านคนทิ้ง มีคนหนึ่งคนล้าง หยิบฉวยเอามาใช้ ไม่ใช่แค่อาชีพแต่มันยังช่วยสังคมในการลดขยะได้อีกทางหนึ่ง หนึ่งในสังคมนี้มีผมคนหนึ่ง หนึ่งในสังคมนี้อยากให้มีคุณอีกคนหนึ่ง”





เรากล่าวลาหนุ่มใหญ่วัย 45 ปีในช่วงดึก แกว่งเท้าไปตามทางเดิม ยามนี้ภายในโกดังบังกะโลเสียงดนตรีสาดผสมประโคมแข่ง ส่วนถนนพลุกพล่านด้านนอกเงียบสงบ ไม่น่าเชื่อโลกกลับด้านได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง



หมายเหตุ

-  บทความนี้เคยติมพ์ในหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ (จุดประกาย)

- ร้านโกดังบังกะโลตั้งอยู่ที่ซอยลาดพร้าว 55/2

 

Facebook Leave a Comment