หนองบัวลำภู เมืองที่โลกลืม

พายุทราย พรายทะเล / 08/07/2019 21:02:19


ชิงช้าในดงตาล อาจเปรียบได้กับส่วนต้อนรับของบ้านตาดไฮ


ลูกตาล ผลลิตรสเลิศของบ้านตาดไฮ


หนองบัวลำภู โลกใบเล็กที่ถูกลืม

“หนองบัวลำภู” ใครบางคนไม่รู้ว่ามีสถานะเป็นจังหวัด ใครอีกหลายคนไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของประเทศ ที่เลวร้ายกว่านั้นคือใครหลายคนถามว่าหนองบัวลำภูคืออะไร? บึงน้ำ? ทะเลสาบ? หากผมเป็นคนหนองบังลำภูคงรู้สึกแย่ แต่เชื่อไหมคนหนองบัวลำภูส่วนใหญ่ไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจขนาดนั้น เขาเข้าใจดีถึงความเป็นหนองบังลำภู จังหวัดที่ 75 ของประเทศไทย เมื่อก่อกำเนิดเป็นจังหวัดท้ายๆ ก็มักเป็นเช่นนี้ แต่ที่สำคัญคือพวกเขารู้ดีว่าบ้านเขามีดีอะไร มีดีมากน้อยเพียงไร เพียงแต่กำลังหาจุดในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวพร้อมๆ กับนำเสนอศักยภาพที่มีอยู่ให้คนไทยและต่างชาติได้รู้ได้เห็น ส่วนพวกเราชาว khobjaithailand รู้จักหนองบัวลำภูอยู่บ้างแต่มีข้อมูลในคลังสมองน้อยมาก เคยไปหนองบัวลำภูแต่ไปแบบผ่านๆ ไม่ได้ล้วงลับลงลึก ส่วนการเดินทางครั้งนี้มุ่งสู่หนองบัวลำภูโดยมีปลายทางอยู่ที่ผืนน้ำกว้างใหญ่ของอ่างเก็บน้ำห้วยบองและทะเลสาบอันกว้างใหญ่ในเขื่อนเก็บน้ำอุบลรัตน์ ซึ่งอยู่ในเขตบ้านตาดไฮและบ้านท่าลาด อ.โนนสัง

สถานที่ทั้งสองแห่งมีทัศนียภาพที่สวยงาม มีบางมุมคล้ายคลึงกันเพราะเป็นทะเลสาบเหมือนกัน แต่มีความต่างบ้างในหลายเหตุผล ซึ่งกลายเป็นเสน่ห์ของแต่ละที่แบบไม่ซ้ำกัน ถือว่าเป็นเรื่องดีต่อการพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว และดีต่อการไปเยือนของนักท่องเที่ยวด้วย



แนวก้อนหินน้อยใหญ่ริมอ่างเก็บน้ำห้วยบอง



การหาปลาในอ่างเก็บน้ำห้วยบองไม่จำเป็นต้องทำเป็นกิจการใหญ่โต แค่ใช้คันเบ็ดก็พออยู่พอกินแล้ว
 



ยอดไผ่ในอ่างเก็บน้ำ แสดงให้เห็นถึงสภาพภูมิศาสตร์ว่าบริเวณนี้เป็นหุบเขาที่มีป่าไผ่มาก่อน

ก่อนเข้าไปล่องเรือที่อ่างเก็บน้ำห้วยบองจุดแรกที่ควรแวะคือชิงช้าป่าตาล ณ จุดนี้ชาวบ้านช่วยผูกชิงช้าไว้กับต้นตาลบริเวณประตูหมู่บ้าน (ก่อนถึงอ่างเก็บน้ำ) เป็นชิงช้าที่สามารถแก่วงไกวได้ไกลและสูงมาก (ก็สายชิงช้ายาวขนาดนั้น) วันที่เราเข้ามาเป็นช่วงที่ชาวบ้านยังไม่ได้ดำนาปลูกข้าว ถ้าเป็นช่วงที่ข้าวเต็มนาบริเวณนี้คงสวยงามมากกว่านี้ และอาจกลายเป็นภาพที่ถูกพูดถึงในแง่มุมของการท่องเที่ยวมากที่สุดภาพหนึ่งก็เป็นได้

นกปากห่างในอ่างเก็บน้ำห้วยบอง

นกเป็ดน้ำ

เรือนำเที่ยว เรียบง่าย แล่นช้าๆ แต่ชัวร์ฮะ

เพิงผาถ้ำย่าเลิศ

พระพุทธรูปในถ้ำย่าเลิศ


ส่วนอ่างเก็บน้ำลำห้วยบองเป็นอ่างเก็บน้ำขนาดกลาง ทอดตัวอยู่ในอ้อมกอดของขุนเขา คล้ายกับอ่างเก็บน้ำอื่นๆ จะแตกต่างกันตรงที่ขนาดไม่ใหญ่มากทำให้รู้สึกจับต้องได้ง่ายไม่ไกลตัว และเมื่อล่องเรือไปบนผืนน้ำยิ่งเข้าใจว่าที่นี่ง่ายงามอย่างที่เข้าใจจริงๆ คือเรือยนต์แล่นช้าๆ ผ่านเกาะกลางน้ำ ผ่านแนวต้นไม้ที่ถูกน้ำท่วม โดยเฉพาะยอดไผ่แห้ง (ยืนตาย) บ่งชี้ว่าตรงนี้เคยเป็นหุบเหวที่ป่าไผ่เจริญเติบโตมาก่อน จากนั้นได้พบนกสองสามสายพันธุ์ เช่น นกนางแอ่นบ้าน นกเป็ดน้ำ และฝูงนกปากห่าง

พระสังกัจจายน์บนยอดเขาภูผักขา

เจดีย์บนยอดภูผักขา

ทางเดินขึ้นลงภูผักขาเหนืออ่างเก็บน้ำลำห้วยบอง ไม่ชันมาก ดูเหมือนยากแต่ไม่ยาก เดินได้ทุกเพศทุกวัย 




ทัศนียภาพอ่างเก็บน้ำห้วยบองมองจากจุดชมวิวภูผักขา

สุดสายปลายทาง เรือพาเราไปหยุดอยู่ข้างตลิ่งริมป่าโปร่งของภูผักขา ตรงนี้มีทางเดินแคบเล็กทอดตัวไต่ความสูงชันขึ้นไปหาเพิงถ้ำที่ถูกเรียกว่า “ถ้ำย่าเลิศ” ลักษณะโดยรวมเป็นเพิงถ้ำขนาดใหญ่พองาม ภายใต้เพิงถ้ำประดิษฐานพระพุทธรูป พอเดินขึ้นเขาไปอีกนิดจะพบสำนักสงฆ์ภูผักขาและทัศนียภาพขุนเขากว้างไกล สุดท้ายได้กราบไหว้พระสังกัจจายน์และเจดีย์ทองริมหน้าผาเป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำที่เรียบง่ายแต่งามสง่าเพราะว่ามองเห็นได้แต่ไกล (ตอนล่องเรือมาก็เห็นแล้ว)


เรือนแพกับยอขนาดใหญ่หรือที่เรียกว่า "สะดุ้ง" ที่บ้านท่าลาด




นักท่องเที่ยวในทะเลสาบเขื่อนอุบลรัตน์ บ้านท่าลาด

ช่วงบ่าย ย้ายมาที่บ้านท่าลาด ชุมชนที่เกิดมากับปลา คือชาวบ้านนิยมกินปลา จับปลา ขายปลา อันนี้เป็นเพราะชุมชนท่าลาดอยู่ติดทะเลสาบขนาดใหญ่ของเขื่อนอุบลรัตน์ การกินปลา จับปลา ขายปลากลายเป็นเรื่องปกติ ทั้งยังแปรรูปปลาเพื่อเป็นสินค้าในการส่งออกไปสู่ชุมชนและพื้นที่อื่นๆ นั่นคือ “ปลาส้ม” การผลิตปลาส้มของคนท่าลาดเป็นไปในลักษณะวิสาหกิจชุมชน ส่วนปลาที่แปรรูปส่วนมากเป็นปลาส้มในหลายลักษณะ เช่น ปลาส้มตัว (แบบที่มีจำหน่ายทั่วไป) ปลาส้มสายเดี่ยวเป็นปลาส้มแบบไร้ก้างเอามาแต่เนื้อรัดด้วยใบตอง ไข่ปลาส้ม

ปลาส้มสายเดี่ยว



"สะดุ้ง" ย้อนแสงยามเย็น


สำหรับเครื่องมือในการจับปลาเน้นการใช้ “สะดุ้ง” หรือ “ยอ” หากจะกล่าวว่าเป็นยอขนาดใหญ่ที่มีความสวยงามมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศคงไม่ผิด ที่บอกว่าสวยเพราะปกติยอที่เราเห็นโดยทั่วไปเป็นตาข่ายยึดด้วยไม้ไผ่ หย่อนลงน้ำแล้วก็ยกขึ้นมา ถ้าได้ปลาก็เอาสวิงตักจากยออีกทีหนึ่ง ส่วน “สะดุ้ง” มีลักษณะตาข่ายสองชั้น ปลาที่ติดสะดุ้งจะไหลลงไปในชั้นที่สอง ซึ่งยอรูปแบบนี้แปลกกว่ายอในเมืองอื่นจริงๆ (ถ้าเมืองไทยมียอแบบนี้หรือแปลกออกไปกว่านี้ในพื้นที่อื่น ส่งรูปประกอบคำอธิบายสั้นๆ มาดูกันบ้างนะ เรามีรางวัลเล็กๆ น้อยๆ มอบให้ครับ)



สนธยาในทะเลสาบเขื่อนอุบลรัตน์ บ้านท่าลาด 

การไปเที่ยวชมทะเลสาบเขื่อนอุบลรัตน์ฝั่งท่าลาด แนะนำให้มาเที่ยวในช่วงเช้าตรู่หรือช่วงเย็น ที่แนะนำเช่นนี้เพราะทะเลสาบบริเวณท่าลาดมีลักษณะคล้ายๆ แอ่งวงกลม มองไปทางไหนมีแต่ขุนเขาล้อมรอบ เช่น สันเขาขนาดยาวของภูเวียง สันเขางามสง่าของอุทยานแห่งชาติภูเก้า-ภูพานคำ และที่สำคัญคือบริเวณนี้คือเขตรอยต่อระหว่าง จ.หนองบัวลำภู กับ จ.ขอนแก่น แค่ขับเรือข้ามล่องน้ำไปก็ขอนแก่น ข้ามล่องน้ำมาก็หนองบัวลำภู จัดเป็นพื้นที่รอยต่อที่น่ายกเรื่องราวชีวิตบางเรื่องมาเล่าประกอบการท่องเที่ยวทางเรือ ให้คนเรือเล่าน่าจะเกิดอรรถรสในการท่องเที่ยวมากขึ้น ส่วนสุดเสน่ห์ของท่าลาดคงหนีไม่พ้นภาพตะวันลาในช่วงเย็นย่ำ เป็นทัศนียภาพสนธยาที่งดงามมาก ภาพที่ได้สัมผัสมีเมฆกระจายเต็มท้องฟ้า ดวงตะวันส่องแสงสอดสาดพาดผ่านมาที่สะดุ้งและแพไม้ สกุณาฝูงใหญ่โบยบินกลับรวงรัง คนหาปลาแล่นเรือกลับบ้าน เท่านี้ก็สร้างตำนานในทรงจำได้วิเศษสุดแล้วครับ

ไม่แน่นักเรือนแพเหล่านี้อาจถูกปรับเป็นที่พักแบบโฮมสเตย์ในอนาคตอันใกล้ อันนี้ขึ้นอยู่กับแผนการพัฒนาชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวครับ

ฟ้างามเหนือทะเลสาบเขื่อนอุบลรัตน์ บ้านลาด

การเข้ามาเยือนอ่างเก็บน้ำภายในเขตหนองบัวลำภูทั้งสองแห่งถือเป็นความประทับใจ การเดินทางก็ง่าย (แบบไปง่ายมาง่าย) ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส มากมิตรไมตรี ส่วนแหล่งท่องเที่ยวอื่นๆ คงต้องเดินทางตามหากันต่อไปเพราะยังมีท่องเที่ยวอีกมากมาย เช่น น้ำตกเฒ่าโต้ ถ้ำเอราวัณ วัดถ้ำกองเพล  ส่วนตอนหน้ายังมีเรื่องผ้าพื้นเมืองจากหนองบัวลำภูแห่งนี้มานำเสนออีก ติดตามตอนต่อไปครับ

หมายเหตุ
- ผู้ที่สนใจท่องเที่ยว สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานจังหวัดเลย
- หลัวจากได้พูดกับคนท้องถิ่นทราบว่าตอนนี้ทางสมาคทธุกิจท่องเที่ยวหนองบัวลำภูกำลังจะเปิดเส้นทางเดินป่าในอุทยานแห่งชาติภูเก้า ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงบทเริ่มต้นในการดำเนินการ และทาง khobjaithailand ได้พูดคุยเพื่อการนัดหมายในการไปสำรวจเส้นทางดังกล่าว เชื่อว่าเดือนตุลาคมนี้น่าจะได้สัมผัสผืนป่าเหนือทะเลสาบครับ




แสงสุดท้ายปลายฟ้าเหนือทะเลสาบเขื่อนอุบลรัตน์ บ้านท่าลาด สันเขาที่เห็นทางขวาคืออุทยานแห่งชาติภูเก้า-ภูพานคำ



 

Facebook Leave a Comment