บทวิถีเมืองงาว (เพียงเศษเสี้ยวหนึ่ง)

พายุทราย พรายทะเล / 19/04/2016 15:16:29

เมืองงาว...สองสามวัน

งานบุญ ในทุกๆ บุญ หรือทุกๆ งาน มีชาวบ้านที่ทำงานปิดทองหลังพระอยู่จำนวนหนึ่ง อาทิ คนทำความสะอาด

คนทำความสะอาดในที่นี้แยกออกหลายหน้าที่ เช่น เก็บกวาดลานวัด ศาลาวัด องค์พระปฏิมากรรม ทำความสะอาดห้องน้ำ ล้างจาน เป็นต้น คนเหล่านี้เหน็ดเหนื่อยด้วยใช้แรงงานอยู่ตลอดวันตลอดคืน ไม่จบไม่สิ้น บางหน้าที่มาถึงก่อนกลับทีหลัง รอจนงานจบสนิทจึงได้กลับบ้าน แต่ไม่เห็นใครบ่นอะไรนอกจากแย้มยิ้มท่ามกลางหยาดเหงื่อบนใบหน้า แสดงให้รู้ว่าบุญนั้นช่างอิ่มนัก ถ้าไม่รักไม่ศรัทธาไม่มีทางทำได้

ที่เห็นในภาพเป็นพ่ออุ๊ยกำลังทำความสะอาดพระพุทธรูปบริเวณบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านเคารพนับถือภายในวัดพระธาตุทรายนอน (พุทธศิลป์แบบพระเชียงแสน สิงห์ 1)

ก่อนถ่ายภาพ ผมยกมือไหว้พ่ออุ๊ยในฐานะเด็กกว่า ในฐานะผู้มาเยือน และในฐานะช่างภาพ (ขออนุญาติ) แต่ขณะถ่ายภาพมีใครบางคน (ช่างภาพมั้ง) บอกให้แกเลิกใช้อุปกรณ์ในการทำความสะอาดองค์พระ ให้แกเอาถังน้ำออก นัยว่าจะได้ภาพที่สวยงามตามที่เขาคิด โดยเขาบอกกับพ่ออุ๊ยว่าเขาไปชอบสก๊อตไบรท์ ไม่ชอบถังน้ำ เขาให้แกขัดพระด้วยนิ้ว...ด้วยมือเปล่าๆ

สำหรับผมเรื่องนี้เป็นตลกร้าย คือร้ายตรงที่คนเมืองชอบไปชี้นำโน่นนี่นั่น บางทีชาวบ้านเขาไม่เข้าใจในเหตุผลนั้นๆ เพราะมันเป็นเหตุผลแบบส่วนตัวเกินไป ที่ตลกคือพ่ออุ๊ยแกเคอะเขินไม่รู้จะขัดถูยังไง ดูๆ ไปเหมือนคนคอหวยที่ชอบไปขัดไปถูต้นไม้บ้าง กำแพงบ้าง ประมาณนั้น

พอทุกคนได้ภาพก็เดินจากแกไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกชื่ออะไร? เหนื่อยไหม? ให้ช่วยไหม? แต่แกเองไม่คิดอะไร แกยังหยิบสก็อตไบรท์จุ่มน้ำในถังทำความสะอาดองค์พระต่อไปจนจบหน้าที่ด้วยความสะอาดเอี่ยม
...........................................................

"ต้องกลับไปทำความสะอาดใจตัวเองบ้าง เชื่อว่าบางซอกมุมมันสกปรกด้วยตะกอนคิดที่ฝังลึกมานมนาน...หวังว่าจะหาเจอ" ผมบอกตัวเองก่อนยกมือไหว้และลาจากพ่ออุ๊ยไปสู่จุดหมายใหม่ในงานบุญแห่ตุงซาววา

วัดพระธาตุม่อนทรายนอน อ.งาว จ.ลำปาง

 

 

 

Facebook Leave a Comment