เบาสบาย สไตล์ Memorized

พายุทราย พรายทะเล / 02/06/2016 00:36:50


“ทำไมต้องไป Memorized” ใครบางคนถามผม และถามอะไรอีกมากมายราวไอ้ร้านที่ผมจะไปนี่มันสำคัญหนักหนาก็เลยบอกกันตรงๆ ว่า “ไม่รู้จัก แต่เห็นว่าเจ๋ง มีสไตล์เฉพาะตน คนบอกมันเป็นช่างภาพ ลองไปดูหน่อย เกิดเจออะไรอร่อยๆ ดีกว่านั่งเปลืองไฟอยู่ในกรุงเทพฯ”

ขณะขับรถไป ลมหายใจเมฆหมอกโปรยปราย สายฝนบางๆ หล่นลงมากระทบใบไม้ กระทบขุนเขา มองเห็นเงาความงามอยู่ด้านหน้า ชะล้างความอ่อนล้าไปเสียสิ้น เพียงไม่กี่นาทีเม็ดฝนหายไป เพียงไม่กี่นาทีก็มาถึง ถึงร้าน  Memorized ซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าภูเขางามพาโนรามารีสอร์ต


01

ร้าน Memorized เป็นอาคารยกพื้นสูงจากระนาบพื้น อาคารขนาดเล็กมีสองลักษณะ ด้านซ้ายเป็นอาคารชั้นเดียวทอดยาวขนานกับพื้นที่ ขนานกับถนนหลวง ผนังทั้งหมดกรุกระจก โชว์ไลท์ติ้งและงานตกแต่งให้เห็นในบางส่วน

ส่วนทางด้านขวาเป็นโดมสูงสองชั้น ด้านหน้ามีสนามหญ้าเขียวชรอุ่ม ด้านข้างมีร่มเงาไม้ใหญ่ปกคลุม ด้านหลังเป็นทิวเขา เป็นทิวหนึ่งของดงพญาเย็นหรือที่เรารู้จักกันในนามอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่


02

หลังจากสัมผัสในขั้นต้นผมบอกตัวเองว่า“น่าสนใจ” น่าสนใจในที่นี้คือเห็นคล้อยกับช่างภาพนั้น และเห็นว่ามันน่าสนใจตรงที่ดีไซน์ภายนอกหรือตัวสถาปัตยกรรมเชิญชวนให้เข้าไปสัมผัสด้านใน

ก้าวเท้าขึ้นบันได เดินผ่านเทอเรซกว้าง ผลักประตูกระจกใสเข้าไปสัมผัสแอร์คอนดิชั่น เดินเลี่ยงไปทางปีกซ้ายพบว่าตรงนี้เป็นซอกกว้าง มีทั้งเก้าอี้เดี่ยวแบบสตูลบาร์เรียงรายอยู่กับเคาน์เตอร์ มุมด้านในสุดจัดวางโซฟาหนังสีขาวไว้กลางห้อง เป็นมุมเรียบง่ายไม่ต้องอะไรเยอะ ซ่อนเท่อยู่ในตัว


03

ย้อนกลับมาที่โถงกลาง ตรงนี้มีบอร์ดสำหรับติดรูป คือใครจะนำรูปตัวเองมาติดบนบอร์ดนี้เจ้าของร้านไม่ว่า แต่บนบอร์ดมีแต่รูปหนุ่มสาวยุคใหม่น่าตาดี แต่งตัวจัดชัดเจน คนที่ผ่านมาแล้วคิดติดรูปตัวเองคงต้องพิจารณาซักเล็กน้อยว่าเหมาะหรือไม่? อย่างไร? ส่วนบริเวณติดกันกับบอร์ดเป็นเคาน์เตอร์กาแฟ รับออเดอร์ ส่งสินค้าและจ่ายเงินกันตรงนี้

ถัดออกไปทางด้านขวาพบวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งนั่งคุยกันแบบออกรส บ้างดื่มกาแฟ บ้างตักเค้กให้คนรัก บ้างสลักความทรงจำด้วยการบันทึกภาพที่ฝาพนังและมุมต่างๆ

กลิ่นความสุขล่องลอยเป็นมวลเดียวกันกับกลิ่นกาแฟ

เดินวนไปเวียนมา (หาที่นั่ง) ไม่นานเกิน 2 นาที ทักทายด้วยมิตรไมตรี “พี่ครับเชิญทางนี้ครับ” เขาเดินนำหน้าพาผมลงไปในห้องทางด้านขวาสุด ผายมือไปที่โซฟาตัวยาวราวยกห้องนี้ให้ ก่อนจากไปเขาบอกว่า “ความจริงห้องนี้ไม่ค่อยเปิดใช้ ยกเว้นกรณีพิเศษ ตามสบายนะพี่”


04

งานตกแต่งห้องนี้อยู่บนพื้นฐานความหรูเรียบ ผนังกับเพดานรก คนออกแบบมีไอเดียในการเล่นงานแบบปะติด คือนำหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารมาปะติดสร้างเรื่องราวน่าค้นหา ส่วนโซฟาจัดวางแบบเรียบง่ายแต่ดูดี


05

ช็อคโกแลตเย็นพร่องไปครึ่งแก้ว เข็มนาฬิกาแห่งความสุขเดินเร็วราววิ่งแข่งกันเองบนหน้าปัด ผมปลดเวลาที่เร่งรีบทิ้ง ก้าวเท้าออกไปนั่งที่เทอเรซด้านหน้า บนถนนเงียบสงบ รถราขวักไขว่หายไป นกกระยางฝูงใหญ่บินกลับรวงรัง สายลมเย็นพัดพากลิ่นฝนมาจากขุนเขา พัดพาความเหงาไปจากหัวใจ ก่อนลุกออกจากเทอเรซเพื่อกลับเข้ากรุง เสียงชายหนุ่มเจ้าของร้านส่งเสียงมาจากด้านหลัง “นั่งเพลินๆ ครับพี่ ผมไม่เก็บตังค์ ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มสั่งได้ครับ”

ผมหันไปมอง ในมือชายหนุ่มไม่ใช่แก้วกาแฟแต่เป็นแก้วน้ำสีอำพัน นั่นคงเป็นความหมายที่เขาบอก ผมหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ตัวเดิม ตอนนี้เริ่มไม่อยากไปไหนแล้ว


06

หมายเหตุ
- ข่าวว่าร้านนี้ปรับแต่งไปเรื่อย ไปทีหนึ่งอาจเปลี่ยนไปอีกแบบหนึ่ง ต้องลองไปดูครับ
- บทความและรูปภาพบางส่วนเคยตีพิมพ์ในนิตยสาร HOME&RESORT
- ช่างภาพ คุณกัณณ์ กาญจนประชาชัย

บรรยายภาพ
1. ห้องพิเศษอยู่ทางปีกขวาของตัวอาคาร ห้องนี้ไม่ค่อยได้เปิดยกเว้นวันพิเศษกับลูกค้าพิเศษ หรือวันที่ลูกค้าเยอะจนโต๊ะเก้าอี้ไม่พอนั่ง งานตกแต่งอยู่บนพื้นฐานความหรูและเรียบง่าย ผนังกับเพดานเล่นงาน (คอนราจ) แบบปะติด คือนำหนังสือสือพิมพ์หรือนิตยสารมาปะติดสร้างคุณค่าให้พื้นผิวมีเรื่องราวน่าค้นหา
2.ห้องนี้อยู่ทางปีกซ้ายของตัวอาคาร ค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัวสูงกว่าตรงกลางและด้านนอก ตกแต่งเรียบง่าย ให้ความสำคัญกับพื้นว่างและทัศนียภาพด้านนอก นั่นหมายความว่าผนังกระจกคือส่วนสำคัญทำให้ส่วนนี้เป็นไปตามจุดประสงค์
3.มุมยอดนิยม ใครไปใครมาต้องยึดมุมนี้ นั่นอาจเป็นเพราะความโปร่งสบายตกแต่งเรียบง่าย ผนังด้านหนึ่งเพ้นท์รูปกำแพงกับต้นไม้ อีกด้านหนึ่งมีทางเดินออกไปสู่เทอรซด้านนอก ส่วนการเลือกเฟอร์นิเจอร์เป็นการผสมผสานมีทั้งโซฟาหุ้มหนัง โซฟาบุนวมหนา โต๊ะไม้กรุกระจก เรียกว่าเป็นมุม Mix Mach เห็นจะไม่ผิด
4.มุมเคาน์เตอร์
5.สนธยามาเยือน ทัศนียภาพอาคารกับบรรยากาศยามเย็นในอ้อมกอดของขุนเขา
6.เทอเรซไม้ยกพื้นสูง มุมนี้เหมาะกับช่วงเช้าและเย็น
 

Facebook Leave a Comment